Skocz do zawartości

Rafał Wielgus

BHPEX
  • Zawartość

    1121
  • Dołączył

  • Ostatnio

  • Days Won

    5

Rafał Wielgus last won the day on 30 Listopad 2017

Rafał Wielgus had the most liked content!

Reputacja

105 Świetny

O Rafał Wielgus

  • Ranga
    Expert

Ostatnio na profilu byli

Blok z ostatnio odwiedzającymi jest wyłączony i nie jest wyświetlany innym użytkownikom.

  1. Rafał Wielgus

    Wypadek uraz kręgosłupa

    W tej sytuacji jest słowo przeciwko słowu - to trudny temat. Jeżeli są świadkowie, to pozew cywilny i powołać świadków. Jeżeli świadków nie ma to podejrzewam, że obdukcji lekarskiej też nie ma. Więc jeżeli nic nie ma , co wskazywałoby na obrażenia i wskazywałoby na winowajcę, to nic nie da się zrobić. Można by się jeszcze podratować protokołem z ustaleń przyczyn wypadku, czy zdarzenie zgłoszone było pracodawcy jako wypadek przy pracy? Więc jeżeli nawet tego nie ma - to naprawdę nic się nie da zrobić. Można zrobić jeszcze pozew do sadu, który umorzy postępowanie, ale w postępowaniu przygotowawczym, winowajca może się wystraszyć i może będzie chciał iść na ugodę w postaci zadość uczynienia finansowego.
  2. Rafał Wielgus

    IBP - pytania

    1. Można użyć oznakowania dla hydrantu: https://www.bhpex.pl/sklep/tablica-orientacyjna-dla-hydrantu-jb001bppn/ 2. Przypisy nie wymagają. Ustawa natomiast określa zadania dla Inspektora ochrony przeciwpożarowej. 3. Oba 4. Należy podać substancje palne chociażby do obliczenia obciążenia ogniowego.
  3. Wszystko zależy, którędy prowadzą drogi ewakuacyjne, o tym właśnie mówią przepisy. Jeżeli drogi ewakuacyjne prowadzą przez bramy wjazdowe otwierane od wewnątrz, to nic nie stoi na przeszkodzie aby zamykać drzwi do klatek od strony garaży.
  4. W mojej ocenie protokół zawiera błędy formalne. Jako przyczyna zewnętrzna podana została "nieuwaga poszkodowanego". Czynniki psychofizyczne nie wchodzą w zakres czynników zewnętrznych. W tym przypadku czynnikiem zewnętrznym jest uderzenie o podłoże i koniec kropka. Przecież nieuwaga nie spowodowała urazu, tylko spowodowała upadek, a sam upadek nie mieści się w definicji wypadku.
  5. Warunki i tryb włączenia jednostek ochrony przeciwpożarowej do Krajowego Systemu Ratowniczo – Gaśniczego określa rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 15 września 2014 r. Ochotnicze Straże Pożarne mogą być włączane do, KSRG gdy posiadają: co najmniej jeden średni lub ciężki samochód ratowniczo - gaśniczy, co najmniej 12 wyszkolonych ratowników, skuteczny system łączności powiadamiania i alarmowania, urządzenia łączności w sieci radiowej systemu na potrzeby działań ratowniczych. Jednostki niespełniające powyższych wymagań nie są z góry skreślone. OSP, która nie spełnia powyżej wymagań, a jej działalność ma zastosowanie w warunkach przewidzianych w planie działań ratowniczych może wstąpić do KSRG. Oceny tych warunków dokonuje właściwy miejscowo Komendant Powiatowy/ Miejski Państwowej Straży Pożarnej. Włączenie jednostki do KSRG jest poprzedzone zawarciem porozumienia między właściwym miejscowo Komendantem Powiatowy/Miejskim PSP, podmiotem tworzącym jednostkę, a przedmiotową jednostką. Porozumienie powinno określać: deklarowaną gotowość operacyjną, w tym siły i środki przewidziane do wykorzystywania w systemie, zadania ratownicze przewidziane dla jednostki w ramach systemu, wymaganą liczbę i wymagany poziom wyszkolenia ratowników w jednostce, sposób utrzymania stanu gotowości jednostki do działań ratowniczych, w szczególności w zakresie sprawności technicznej samochodów pożarniczych i ich wyposażenia, przygotowania ratowników do działań, przebiegu alarmowania i sposobu przekazywania informacji dotyczącej aktualnej gotowości operacyjnej lub jej czasowego obniżenia, sposoby alarmowania jednostki, warunki rozwiązywania porozumienia. Procedura włączania jednostki OSP do KSRG wygląda następująco. Komendant Powiatowy/Miejski Państwowej Straży Pożarnej przedstawia właściwemu Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej wniosek o włączenie jednostki do KSRG, z którą zawarł porozumienie wraz z uzasadnieniem. Następnie na wniosek właściwego Komendanta Wojewódzkiego PSP, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wydaje decyzję w sprawie włączenia jednostki do systemu i jednocześnie prowadzi ewidencję jednostek ochrony przeciwpożarowej włączonych do systemu. Sposób i tok postępowania w przypadku otrzymania przez Komendanta Głównego PSP wniosku od Komendanta Wojewódzkiego PSP o włączenie jednostki OSP do KSRG określa procedura P-23. Procedurę stosuje się do każdej OSP ubiegającej się o włączenie do Krajowego Systemu Ratowniczo Gaśniczego. Nadsyłać wnioski o wstąpienie do KSRG można przez cały rok, jednak ich rozpatrywanie przez Komendanta Głównego PSP odbywa się w kwietniu i listopadzie. Priorytetowym kryterium przy kwalifikacji jednostek OSP do KSRG jest występowanie wnioskowanej jednostki OSP w zbiorczym planie sieci podmiotów KSRG, przynależność terytorialna do gminy, w której nie ma jednostek OSP w KSRG lub włączona jest tylko jedna OSP do KSRG. W przypadku włączenia trzeciej i kolejnej jednostki, OSP może być włączona tylko wtedy, gdy jej działalność ma zastosowanie w warunkach przewidzianych w planie działań ratowniczych. Wyjątkiem od powyższej zasady jest wystąpienie o kolejną jednostkę OSP z równoczesnym wnioskiem o wyłączenie już funkcjonującej w systemie OSP, której przynależność z różnych względów stała się niecelowa. W przypadku włączenia trzeciej i kolejnej jednostki OSP (lub drugiej i kolejnej, gdy na terenie gminy jest JRG) wniosek powinien zawierać uzasadnienie od właściwie terytorialnie Komendanta Powiatowego/ Miejskiego zaopiniowany przez Komendanta Wojewódzkiego. Jednostki OSP, które aspirują do KSRG muszą posiadać na swoim wyposażeni: zestaw do kwalifikowanej pierwszej pomocy co najmniej 4kpl. aparatów ochrony dróg oddechowych, zestaw hydrauliczny. Wyjątkiem od powyższego wyposażenia jest włączenie jednostki OSP przewidzianej do prowadzenia specjalistycznych działań ratowniczych. W takim przypadku włącza się OSP do KSRG bez względu na ilość OSP w KSRG w danej gminie. Jednak w takim przypadku również wniosek musi być uzasadniony przez Komendanta Powiatowego / Miejskiego i zaopiniowany przez Komendanta Wojewódzkiego PSP.
  6. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Obowiązujące przepisy nie odnoszą się wprost do tematu szkolenia dla pracowników wykonujących prace na wysokości z wykorzystaniem technik alpinistycznych. Ze względu na sposób prowadzenia prac można je umownie podzielić na: prace wykonywane w tzw. dostępie budowlanym, czyli z wykorzystaniem drabin, rusztowań, stałych i ruchomych podestów roboczych itp. sprzętu oraz wchodzenie po elementach konstrukcji w celu dotarcia do tymczasowego stanowiska pracy, prace wykonywane w tzw. dostępie linowym, czyli z wykorzystaniem lin, nie tylko jako środek ochrony indywidualnej (do asekuracji), ale jako sprzęt roboczy do pracy w zjeździe, podczas podchodzenia po linie, czy na trawersach linowych, w pozycji siedzącej na wiszącym „krzesełku” a nawet w pozycji pionowej, najczęściej bez możliwości podparcia. Dla pracowników wykonujących prace na wysokości powyżej 5 m w dostępie budowlanym wystarczy: posiadanie zaświadczenia z badania lekarskiego wskazujące na brak przeciwwskazań do pracy na wysokości powyżej 3 m, ukończenie szkolenia stanowiskowego bhp (instruktażu) dla konkretnych prac, z wykorzystaniem danego sprzętu do prac na wysokości. Natomiast dla pracowników kierowanych do prac w dostępie linowym, które wymagają dużo większych i specjalistycznych umiejętności oraz mogą stwarzać większe zagrożenia niż prace w dostępie budowlanym, instruktaż stanowiskowy (wymagany przepisami w sprawie szkolenia w dziedzinie bhp) może być niewystarczający dla zapewnienia bezpieczeństwa pracy i samego wykonania wymaganego zadania. Z tego względu dla pracowników kierowanych do takich prac oprócz badań lekarskich (ze wskazaniem na skierowaniu – prace w dostępie linowym, lub prace z wykorzystaniem technik alpinistycznych) i instruktażu stanowiskowego, należy przewidzieć szkolenie do prac na wysokości w dostępie linowym (np. kurs alpinistyczny).
  7. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Prace wykonywane w podnośniku koszowym lub na rusztowaniu traktowane są jako prace na wysokości. Pracą na wysokości w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości, co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi. Do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta: jest ze wszystkich stron do wysokości, co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi, jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości. Na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny być zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób. Jeżeli zaś ze względu na rodzaj i warunki wykonywania prac na wysokości zastosowanie balustrad, jest niemożliwe, należy stosować inne skuteczne środki ochrony pracowników przed upadkiem z wysokości, odpowiednie do rodzaju i warunków wykonywania pracy. Proszę zwrócić uwagę, że balustrady zalicza się do podstawowych środków ochrony zbiorowej. Stosowane są w celu zabezpieczania stanowisk pracy, dróg komunikacyjnych, krawędzi oraz otworów w ścianach i stropach, a także do ogrodzenia stref niebezpiecznych itp. Szczegółowe wymagania techniczne dla balustrad określa Polska Norma. Analiza powyższego prowadzi do wniosku, iż balustrada, nie stanowi stałej konstrukcji lub urządzenia chroniącego pracownika przed upadkiem z wysokości, gdyż nie eliminuje całkowicie możliwość upadku. Odnosząc się do zagadnienia, czy prace w podnośniku koszowym lub na rusztowaniu należy traktować jako prace na wysokości, należy również sięgnąć do ogólnych przepisów bhp, które nakazują, aby prace na wysokości były organizowane i wykonywane w sposób nie zmuszający pracownika do wychylania się poza poręcz balustrady lub obrys urządzenia, na którym stoi. Zabezpieczenia przy pracach b drabinach, rusztowaniach, masztach , słupach Przy pracach na drabinach, klamrach, rusztowaniach i innych podwyższeniach nie przeznaczonych na pobyt ludzi, na wysokości do 2 m nad poziomem podłogi lub ziemi niewymagających od pracownika wychylania się poza obrys urządzenia, na którym stoi albo przyjmowania innej wymuszonej pozycji ciała grożącej upadkiem z wysokości, należy zapewnić, aby: drabiny, klamry, rusztowania, pomosty i inne urządzenia były stabilne i zabezpieczone przed nie przewidywaną zmianą położenia oraz posiadały odpowiednią wytrzymałość na przewidywane obciążenie, pomost roboczy spełniał następujące wymagania: powierzchnia pomostu powinna być wystarczająca dla pracowników, narzędzi i niezbędnych materiałów; podłoga powinna być pozioma i równa, trwale umocowana do elementów konstrukcyjnych pomostu; w widocznym miejscu pomostu powinny być umieszczone czytelne informacje o wielkości dopuszczalnego obciążenia. Przy pracach wykonywanych na rusztowaniach na wysokości powyżej 2 m od otaczającego poziomu podłogi lub terenu zewnętrznego oraz na podestach ruchomych wiszących należy w szczególności: zapewnić bezpieczeństwo przy komunikacji pionowej i dojścia do stanowiska pracy, zapewnić stabilność rusztowań i odpowiednią ich wytrzymałość na przewidywane obciążenia, przed rozpoczęciem użytkowania rusztowania należy dokonać odbioru technicznego w trybie określonym w odrębnych przepisach. Przy pracach na: słupach, masztach, konstrukcjach wieżowych, kominach, konstrukcjach budowlanych bez stropów, a także przy ustawianiu lub rozbiórce rusztowań oraz przy pracach na drabinach i klamrach na wysokości powyżej 2 m nad poziomem terenu zewnętrznego lub podłogi należy w szczególności: przed rozpoczęciem prac sprawdzić stan techniczny konstrukcji lub urządzeń, na których mają być wykonywane prace, w tym ich stabilność, wytrzymałość na przewidywane obciążenie oraz zabezpieczenie przed nie przewidywaną zmianą położenia, a także stan techniczny stałych elementów konstrukcji lub urządzeń mających służyć do mocowania linek bezpieczeństwa, zapewnić stosowanie przez pracowników, odpowiedniego do rodzaju wykonywanych prac, sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości jak: szelki bezpieczeństwa z linką bezpieczeństwa przymocowaną do stałych elementów konstrukcji, szelki bezpieczeństwa z pasem biodrowym (do prac w podparciu – na słupach, masztach itp.), zapewnić stosowanie przez pracowników hełmów ochronnych. W celu zabezpieczenia pracowników wykonujących pracę na wysokości powinny być stosowane środki ochrony zbiorowej, chroniące ich przed upadkiem, do których zaliczymy: balustrady, siatki ochronne, siatki bezpieczeństwa, rusztowania ochronne. Jeżeli za pomocą wymienionych środków zagrożenia upadkiem z wysokości nie można uniknąć lub wystarczająco ograniczyć należy zastosować środki ochrony indywidualnej, takie jak: szelki bezpieczeństwa, amortyzatory włókiennicze z linką bezpieczeństwa, aparaty samozaciskowe, urządzenia samohamowne, hełmy ochronne.
  8. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Wystarczy zaznaczyć, że praca jest wykonywana na wysokości do 3 m, chyba że aby wyłożyć towar na półkę pracownik musi wejść na szczebel drabiny wyniesiony ponad 3 m nad poziom posadzki. Pracą na wysokości jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi. Z zacytowanego fragmentu definicji pracy na wysokości wynika jednoznacznie, że o pracy na wysokości decyduje wyniesienie powierzchni na której pracownik stoi, a nie na jakiej wykonuje czynności rękami bądź przy użyciu narzędzi.
  9. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Pracą na wysokości jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się co najmniej 1 m nad poziomem podłogi lub ziemi. Jeżeli pracownik w celu wykonania danego polecenia pracodawcy (przełożonego) musi poruszać się (przemieszczać się) po drabinie to w mojej opinii będzie to również praca na wysokości.
  10. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Już na wstępie trzeba zaznaczyć, że sposób wyboru technicznych środków umożliwiających zabezpieczenie pracownika zależeć będzie przede wszystkim od tego, przed czym te środki mają zabezpieczać, czy np.: przed upadkiem z wysokości, zatruciem niebezpiecznymi substancjami, pożarem i wybuchem, utonięciem (jeżeli w zbiorniku pozostaje woda) itd. W związku z powyższym można w odpowiedzi wymienić jedynie przykładowe środki techniczne, które mogą, lub muszą być, zastosowane przy konkretnej pracy w konkretnym zbiorniku. Do takich technicznych środków bezpieczeństwa należeć będzie: odłączenie dopływu do zbiornika materiałów, substancji i czynników z innych zbiorników lub instalacji, a także zsypów materiałów przez zaślepienie dopływów, trwałe wyłączenie z ruchu wszystkich urządzeń mechanicznych, które są w zbiorniku zainstalowane, otworzenie wszystkich włazów i zabezpieczenie ich przed przypadkowym zamknięciem, zainstalowanie drabiny umożliwiającej bezpieczne wejście i wyjście ze zbiornika, lub systemu opuszczania pracownika na linach z siedziskiem, zainstalowanie podestu wyrównującego poziom dna w zbiorniku w celu umożliwienia prawidłowego ustawienia urządzenia dostępu do miejsca pracy (rusztowania, drabiny), ustawienie rusztowania z prawidłowo zabezpieczonymi podestami roboczymi i prawidłowymi do nich dojściami, albo zastosowanie systemu opuszczania pracownika na linach z pomostem (siedziskiem) roboczym umożliwiającym wykonywanie prac na wymaganej wysokości (ta praca wymaga stosowania indywidualnych zabezpieczeń przed upadkiem z wysokości), a w ostateczności zastosowanie do prac drabiny rozstawnej, czy nawet przystawnej, gdy nie ma możliwości ustawienia rusztowania (praca wymaga stosowania indywidualnych zabezpieczeń przed upadkiem z wysokości), zapewnienie oświetlenia wnętrza zbiornika źródłem światła elektrycznego o bezpiecznym napięciu, zainstalowanie wciągarki dla umożliwienia bezpiecznego opuszczania i wyciągania narzędzi, materiałów itp. zastosowanie stałego nadmuchu powietrza (gdy otwarcie włazów nie zapewnia utrzymania w zbiorniku prawidłowego składu powietrza, lub mogą się gromadzić gazy czy pary szkodliwych substancji), zapewnienie, w sytuacji zagrożenia wybuchem, że wszystkie używane urządzenia elektryczne będą w wykonaniu przeciwwybuchowym, ubiór pracownika będzie w wykonaniu antyelektrostatycznym, wszystkie metalowe części stosowanych urządzeń będą galwanicznie połączone z systemem uziomów, zastosowanie monitoringu składu powietrza - poziom tlenu i gazów szkodliwych czy niebezpiecznych (jeżeli zachodzi taka potrzeba). Proszę zwrócić uwagę na fakt, że sposoby zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom wykonującym prace w zbiornikach i innych przestrzeniach zamkniętych (a także wszystkie inne prace szczególnie niebezpieczne) są sposobami techniczno-organizacyjnymi i w wielu sytuacjach jest niemożliwe rozdzielenie bezpieczeństwa technicznego od bezpieczeństwa organizacyjnego a także od tzw. ludzkiego.
  11. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Mając na uwadze występujący w praktyce zakres prac konserwatora-elektryka, oraz różne wymagania zdrowotne konieczności przeniesienia pracownika do pracy na inne stanowisko może okazać się niepotrzebna. Może okazać się że wystarczy przestrzegać zaleceń lekarza - tzn. nie można konserwatora kierować do prac na wysokości powyżej 3m nad poziomem podłogi lub ziemi ale inne zadania na stanowisku konserwatora może wykonywać. Nie znając szczegółowego zakresu czynności pracownika ani szczegółów dotyczących zagrożeń i warunków środowiska pracy trudno jednoznacznie odpowiedzieć, czy pracownik, oprócz prac na wysokości pow. 3m, może w dalszym ciągu wykonywać pozostałe prace na stanowiska konserwatora z uprawnieniami elektrycznymi. Natomiast, jeżeli zapisy orzeczenia zinterpretuje się oddzielnie, bez znajomości zapisów w skierowaniu na badania, to należy domniemywać, że intencją lekarza było wskazanie, iż jedyną przesłanką orzeczenia o niezdolności do wykonywania dotychczasowej pracy jest właśnie praca na wysokości powyżej 3m. Przy takiej interpretacji widać, że nie ma konieczności przeniesienia pracownika do pracy na innym stanowisku, lecz jest obowiązek przestrzegania zaleceń lekarza - tzn. nie można konserwatora kierować do prac na wysokości powyżej 3m nad poziomem podłogi lub ziemi. Biorąc pod uwagę występujący w praktyce zakres prac konserwatora-elektryka, oraz różne wymagania zdrowotne dla prac do i powyżej 3m, może się okazać, że pracownik mógłby wykonywać prace na wysokości do 2m, ale pod warunkiem otrzymania pozytywnego orzeczenia lekarskiego po skierowaniu go na dodatkowe badania z określeniem nowych warunków wykonywanej pracy.
  12. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Wobec ułomności przepisów o pracy na wysokości - nie uwzględniających kwestii dojść do stanowisk pracy położonych na różnych poziomach - uważam, że zastosowanie wymienionego zabezpieczenia może wyłączać konieczność kierowania pracownika na badania lekarskie w celu uzyskania orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na wysokości. Takie zabezpieczenie może być bowiem uznane za substytut balustrady. Wchodzenie i schodzenie po zakotwionych w studzience kanalizacyjnej klamrach jest przemieszczaniem się pomiędzy różnymi poziomami w celu dotarcia do stanowiska pracy. Zapewniona pracownikowi schodzącemu po klamrach studzienki asekuracja (w postaci trójnogu z wyciągarką samohamowną i przypiętą do szelek bezpieczeństwa linką) zapewnia ochronę przed upadkiem z wysokości. Jednak w przypadku gdyby pracownik odmówił zejścia studzienką do kanału, zachowanie takie nie może być traktowane, jako odmowa wykonania obowiązku pracowniczego. Takiego pracownika należy skierować na profilaktyczne badania lekarskie w celu uzyskania orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na wysokości.
  13. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    W związku z tym, że praca na wysokości jest pracą szczególnie niebezpieczną, jej wykonywanie nie zawsze jest dozwolone. Wykonywanie prac na wysokości jest zabronione m.in. przy silnym wietrze, czy podczas wyładowań atmosferycznych. Wykonywanie prac na wysokości jest zabronione: przy oblodzeniu konstrukcji, przy złym stanie technicznym konstrukcji, przy silnym wietrze o szybkości przekraczającej 10 m/s, przy silnym mrozie (poniżej –15ºC), podczas gęstej mgły, opadów deszczu i śniegu, podczas burzy i wyładowań atmosferycznych. Skuteczne ŚOI Oprócz wiedzy, kiedy nie można pracować na wysokości, pracodawca powinien również pamiętać, że indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości często decyduje o życiu człowieka, powstrzymując jego spadanie z wysokości. Warto zatem zadbać o skuteczność działania tego sprzętu. Skuteczny będzie sprzęt, który jest właściwie dobrany ze względu na specyfikę pracy oraz użytkowany zgodnie z zaleceniami producenta. Ważne są również parametry techniczne sprzętu, czyli przykładowo: wytrzymałość, zdolność amortyzacji. Prawidłowy i zrozumiały instruktaż Kolejną rzeczą, z której należy sobie zdawać sprawę, jest to, że przed rozpoczęciem prac na wysokości pracownik powinien potwierdzić zrozumienie przekazanych w instruktażu bezpiecznych metod pracy i zagrożeń oraz dokonać oględzin zewnętrznych środków ochrony indywidualnej. Bardzo istotnym zadaniem pracownika jest stosowanie, zgodnie z przeznaczeniem, przydzielonych środków ochrony indywidualnej. Właściwie przeprowadzone szkolenia w określonym i nieskracanym czasie pracy oraz prawidłowe instruktaże stanowiskowe to początek sukcesu do stworzenia bezpiecznych stanowisk pracy. Szczególnie ważny jest instruktaż stanowiskowy, w trakcie którego pracownicy powinni być zapoznani z: zagrożeniami występującymi podczas pracy na wysokości, sposobami ochrony przed zagrożeniami, metodami bezpiecznego wykonywania pracy, prawidłowym użytkowaniem sprzętu zabezpieczającego pracowników przed upadkiem z wysokości. Dopasowane instrukcje bhp Kolejną ważną rzeczą jest zapoznanie pracowników z odpowiednimi instrukcjami bhp. Instrukcja przeznaczona dla pracowników wykonujących prace na wysokości, w szczególności na dachach budynków i w innych obiektach stwarzających zagrożenie upadkiem z wysokości, oraz dla osób sprawujących nad nimi kierownictwo i dozór powinna w szczególności zawierać informacje dotyczące doboru metody prac na wysokości. Powyżej wskazane informacje, zawarte w instrukcjach bhp, muszą uwzględniać istniejące warunki lokalne, techniczne możliwości realizacji robót oraz pełne bezpieczeństwo pracowników. Ponadto instrukcja bhp dla pracowników wykonujących prace na wysokości powinna zawierać informacje dotyczące rozpoczęcia pracy na wysokości oraz zapewnienia bezpieczeństwa przy komunikacji pionowej i dojścia do stanowiska pracy, a także stanu technicznego konstrukcji lub urządzeń, na których mają być wykonywane prace, w tym: ich stabilności i wytrzymałości na przewidywane obciążenie, prawidłowości zamontowanych urządzeń, zabezpieczeń przed nieprzewidywalną zmianą położenia, stanu technicznego stałych elementów konstrukcji lub urządzeń mających służyć do mocowania linek bezpieczeństwa. Pamiętajmy, aby dojścia do stanowisk roboczych oraz stanowiska robocze nie znajdowały się w zasięgu pracujących maszyn i mechanizmów oraz w bezpośredniej bliskości urządzeń stwarzających niebezpieczeństwo porażenia prądem elektrycznym. Po pierwsze, ochrona zbiorowa Przede wszystkim należy jednak pamiętać, że pracodawca przeprowadzając ocenę ryzyka zawodowego na tych stanowiskach, powinien, na potrzeby zapobiegania wypadkom przy pracy, w pierwszej kolejności stosować środki ochrony zbiorowej, a w przypadku kiedy pomimo ich zastosowania ryzyko nadal jest duże, należy wyposażyć pracowników w środki ochrony indywidualnej.
  14. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Praca w gnieździe regału na wysokości pow. 2 m, z powierzchni osłoniętej tylko z trzech stron, jest typową pracą na wysokości. Dla takiej pracy, zgodnie z zapisami rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, wymagane jest zapewnienie: bezpośredniego nadzoru nad pracą wyznaczonych w tym celu osób, instruktażu pracowników obejmujący w szczególności: imienny podział pracy, kolejność wykonywania zadań, wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy przy poszczególnych czynnościach, oraz zapewnienie, aby dostęp do miejsc wykonywania prac na wysokości miały jedynie osoby upoważnione i odpowiednio poinstruowane. Jako środki ochrony indywidualnej należy stosować sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości, jak: szelki bezpieczeństwa z linką bezpieczeństwa przymocowaną do stałych elementów konstrukcji oraz hełm ochronny. Zasada generalna dotycząca regałów jest następująca (przykład zapisu z instrukcji montażu i eksploatacji regałów opracowanej przez ich producenta): „Zabrania się przebywania ludzi na i w regale w czasie składowania zapasów z wyjątkiem okresu przeprowadzania niezbędnych przeglądów i konserwacji. Podczas montażu, okresowych przeglądów i konserwacji regału należy zachować odnośne przepisy BHP. Natomiast przepisy dotyczące prac na wysokości zawarte w rozporządzeniu w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy mówią, że: Pracą na wysokości w rozumieniu rozporządzenia jest praca wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi. Do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta: osłonięta jest ze wszystkich stron do wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi; wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości. Na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1,0 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy, lub służących jako przejścia, powinny być zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m. Pomiędzy poręczą i krawężnikiem powinna być umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta powinna być wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób. Jeżeli ze względu na rodzaj i warunki wykonywania prac na wysokości zastosowanie balustrad, o których mowa w ust. 1, jest niemożliwe, należy stosować inne skuteczne środki ochrony pracowników przed upadkiem z wysokości, odpowiednie do rodzaju i warunków wykonywania pracy. Powyższe zapisy oznaczają, że: Praca i przebywanie na zabezpieczonych odpowiednio ze wszystkich stron podestach nie jest pracą na wysokości, pod warunkiem, że do wykonywania poszczególnych czynności obsługowych czy konserwacyjnych pracownik nie będzie zmuszony do wychylania się poza obrys podestu albo przyjmowania innej wymuszonej pozycji ciała grożącej upadkiem z wysokości. W każdej innej sytuacji praca w gnieździe regału, nawet na wysokości pow. 1 m, jest pracą na wysokości.
  15. Rafał Wielgus

    Praca na wysokości

    Przede wszystkim pracodawca powinien określić szczegółowe wymagania bhp przy wykonywaniu prac na wysokości, a zwłaszcza zapewnić: bezpośredni nadzór nad ich wykonywaniem wyznaczonych w tym celu osób (np. kierownika robót, brygadzisty), odpowiednie środki zabezpieczające, przede wszystkim sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości, szczegółowy instruktaż pracowników je wykonujących. Obowiązek wykonywania prac na wysokości przez co najmniej 2 osoby Pracodawca ma obowiązek ustalenia i aktualizowania wykazu prac szczególnie niebezpiecznych, do których zalicza się prace na wysokości. Prace na wysokości powyżej 2 m, przy których wymagane jest stosowanie środków ochrony indywidualnej przed upadkiem z wysokości, muszą być wykonywane przez co najmniej 2 osoby. Ważne Pracodawca ma obowiązek zapewnić, aby dostęp do miejsc wykonywania prac na wysokości miały wyłącznie osoby upoważnione i odpowiednio poinformowane. O prowadzonych robotach na wysokości i niezbędnych środkach bezpieczeństwa, jakie należy stosować w czasie trwania tych prac, pracownicy służby bhp powinni poinformować pracowników przebywających lub mogących przebywać na terenie prowadzenia takich robót lub w sąsiedztwie tego terenu. Organizacja prac na wysokości Prace na wysokości powinny być zorganizowane i wykonywane w sposób niezmuszający pracowników do wychylania się poza poręcz balustrady lub obrys urządzenia, na którym stoją. Należy zwrócić szczególną uwagę, czy: na powierzchniach wzniesionych na wysokość powyżej 1 m nad poziomem podłogi lub ziemi, na których w związku z wykonywaną pracą mogą przebywać pracownicy lub służących jako przejścia, są zainstalowane balustrady składające się z poręczy ochronnych umieszczonych na wysokości co najmniej 1,1 m i krawężników o wysokości co najmniej 0,15 m, między poręczą a krawężnikiem jest umieszczona w połowie wysokości poprzeczka lub przestrzeń ta jest wypełniona w sposób uniemożliwiający wypadnięcie osób (np. płytami, siatkami o dostatecznej wytrzymałości). Jeżeli ze względu na rodzaj i warunki wykonywania prac na wysokości zastosowanie balustrad jest niemożliwe, trzeba dopilnować, aby zastosowano inne skuteczne środki ochrony pracowników przed upadkiem z wysokości, odpowiednie do rodzaju i warunków wykonywania prac (np. odpowiednio dobrany i stosowany sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości, jak szelki i linki bezpieczeństwa, zaczepy linkowe, amortyzatory bezpieczeństwa, urządzenia samohamowne). Jednocześnie trzeba pamiętać o zabezpieczeniu (wygrodzeniu) i o odpowiednim oznakowaniu strefy pracy.
×