Tłumacz języka migowego - Ocena ryzyka zawodowego metodą PN-N-18002

Tłumacz języka migowego

Charakterystyka ryzyka zawodowego

• Ryzyko zawodowe zawiera około 20 stron.
• Ocenę ryzyka zawodowego opracowano metodą trzystopniową, zgodnie z Polską Normą PN-N-18002.
• Pierwsza strona ryzyka zawodowego, zawiera miejsce na zatwierdzenie dokumentu.
• Ostatnia strona dokumentu zawiera miejsce na podpis pracownika, potwierdzający zapoznanie się z ryzykiem zawodowym.

Spis treści dokumentacji ryzyka:

• Strona tytułowa.
• Charakterystyka Metody PN-N-18002.
• Opis dla stanowiska pracy.
• Wymagania dla stanowiska pracy.
• Identyfikacja zagrożeń na stanowisku pracy.
• Karta pomiaru ryzyka zawodowego.
• Plan działań korygujących ryzyko zawodowe dla stanowiska pracy.
• Potwierdzenie zapoznania z dokumentacją dla stanowiska.

Opis stanowiska pracy.

Tłumacz języka migowego ułatwia funkcjonowanie w otoczeniu ludzi słyszących człowiekowi niesłyszącemu, w przypadkach gdy niesłyszący nie opanował umiejętności porozumienia się za pomocą mowy i nie odbiera informacji słownych poprzez odczytywanie mowy z ust lub też w sytuacjach uniemożliwiających odbiór informacji słownych np. na zajęciach grupowych, w czasie spektakli teatralnych, filmowych lub telewizyjnych. Pomaga niesłyszącemu w czasie wizyt u lekarza, przesłuchań w organach ścigania lub sprawiedliwości, podczas narad i odpraw w zakładach pracy, na zajęciach szkoleniowych, kulturalnych itp.

Zadania zawodowe na stanowisku tłumacz języka migowego:

• zapoznawanie się z poziomem znajomości i systemem języka migowego używanego przez daną osobę niesłyszącą;
• wstępna komunikacja (rozmowa) migowa w celu poznania znaków migowych używanych indywidualnie przez osobę niesłyszącą;
• zapoznawanie się z poziomem percepcji osoby niesłyszącej w celu dostosowania języka migowego do tego poziomu;
• poinformowanie osoby słyszącej o poziomie percepcji migowej osoby niesłyszącej i o konieczności dostosowania wypowiedzi do tego poziomu, a także o przewidywanych trudnościach oraz ograniczonych możliwościach w porozumieniu się;
• tłumaczenie w „obie strony”, a więc używanie języka migowego oraz mówionego w poprawnej formie językowej obu przekazów;
• zapoznawanie się z treścią tłumaczonego tekstu, zwłaszcza w zakresie specjalistycznego słownictwa czy zagadnień fachowych;
• przygotowywanie słownictwa migowego odpowiadającego pojęciowo (bliskoznacznego) nazewnictwu specjalistycznemu;
• uzupełnianie wiedzy z tematyki, która ma być przedmiotem tłumaczenia;
• słuchowa lub wzrokowa percepcja wypowiedzi słyszanych lub widzianych (wypowiedź migowa);
• zapamiętywanie treści wypowiedzi i tłumaczenie jej na język migowy lub mówiony.